Yollar zorlu.Hele de minibüs ile daha bir çekilmez oluyor.Camdan bakıyorum.Asvalt üzerinde yıldızlar parlıyor.Yağmurun her damlası birer yıldız birikmiş suyun üzerinde...Yol kenarındaki lambalar yıldızlara ışıklarını veriyor.Minibüsün içinde bir kargaşa.Bir kadının eteği kapıya sıkışmış.Bir çığlık ve apar topar düzeltiyorlar.Hoşumuza gitmeyen bir durum.Yine aynı kadın ayakta arkadaşıyla seyir halinde.Başörtüsü omuzlarında.Bir başörtüsüne bir saçlarına baktım.Başını kapattı.Yıldızlar üzgün yağmur her bir yıldızı destekliyor.Camdan bir daha baktım asvalt üzerinde deniz...Yıldızlar kayıp üzüntülerinden terkettiler bizi.İnsanların haline üzülüyorlar.Ben de üzülüyorum gittiklerine.Tekrar minibüse dönüyorum.Bir genç kız.Akşam vakti karanlık o minibüste tek başına bekliyor ineceği yere varmayı.Dar bir kot pantolon ve kış gereği kalın,kısa bir mont.Bir kenara bırakılıyor kız.İneceği yere vardı.Bir genç kız tek başına akşam vakti ineceği yerde iniyor.Issız tek tük evlerin olduğu yere.Tekrar bakıyorum camdan . Yıldızlar hala yok.Gelin diyorum bu insanlar değişecek.Düzelecekler.Ben yapacağım elimden geleni.Çok geçmeden geldiler.Ben de inanıyorum onlar da....
Fatmanur Ahmetbeyoğlu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder