Kırılmış kalbimle yorgun düştüm.Uzandım yatağıma,hüznü çektim içime,ciğerlerim doldu acıyla.Değerliyim sanmıştım.Ödülüm demiştim.Umursanmadığımı öğrenince sustu dilim.Zanlarımı geri çektim üzerinden.Ödülünü iptal ettirdim.Haketmediğin bir şeydi gereğinden fazla tuttun elinde.
Abartılmış bir sinir olabilir bu.İçimden hiç sarılmak gelmemişti.'Kardeşim'derken içten demediğini bilemedim.Ben bu kadar değer vermemiştim,sen verdin sandım.Değerlerini,sahte olanları seçip seçip önüme sunma bir daha.Son sözlerim sana dair.Zeynep;sana ihtiyacım yok benim ve şimdi çıkarıldın hayatımdan.Defterimde sana ait bir iki çizik kalabilir.Hayatımdan çıkarıldığın için bir hatıra saklıyorum sadece..
Ben alışkınım bırakılmaya.Üzülmedim,sinirlendim!Şimdi uğruna beni üzdüğün,kendin de yeterince üzüldüğün insanlarla kal.Gittiğim yerde gerçek Zeynep'ler var!Cevapsız bırak sorularımı.Cevap vermeni istemiyorum.Yalnız değilim.Hiç olmadım.Sen yoksun diye yalnız kalmayacağım Rabb'im'in izniyle..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder