Karanlıktan aydınlığa doğru ilerleyen köprü, sendelersen düşersin.Sağlam basmalıyım adımlarımı.
Bu fasıl zor oldu.Dönüşü yok artık köprüden.Ben yürürken cebimden düşüyor yapraklarım.Düşüyor sevdiklerim.Tutmaya çalışırsam ben de düşerim.
Yar'dan geçtik mi,'ser'den geçmeye yol çıkıyor.Bu koca dünyayı atacağım uçurumdan.Kitaplarımı,CD'lerimi, önce en sevdiklerimi.Gözümdeki yaşları atacağım,Mevla'
m için akacak dereceye gelinceye kadar.Kalemlerimi atacağım,defterlerimi,ayraçlarımı,yazılarımı atacağım. Fazlalık elbiselerimi atacağım bir tek üstümdekiler kalana kadar.Akrabalarımı atacağım.Hayır!Onlar atlayacak.Beni bu sıkıntıdan kurtaracaklar.
Arkadaşlarımı atacağım.Tabii kaldıysa.Kardeşlerim..
Mevla'm için vazgeçebilirim onlardan..Annem ve Babam; ...Hayatta var olan tek varlıklarım onlar benim.Eğer istersem vazgeçerim.İsteyene kadar. Hayır!Onları karanlıkta bırakmamacasına istersem hep birlikte geçebiliriz köprüyü..
Huzuru bulma köprüsü..Ferahlık köprüsü.Sonsuzluk köprüsü..Kavuşma köprüsü..Bitiş köprüsü.Başlangıç köprüsü..
İsterim ki gidebileyim,geçebileyim..Geçemesemde karanlığı ydınlığa döndürebileyim.Kendi aydınlığım olana kadar Leyla'lardan gidiş yok Mevla'yı bulma yollarında...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder