Geç kalmışlık hissiyle dolu yüreğimin en ücra köşesi bile.Aradığımı bulmuşluk var üzerimde, aramadığım halde buldum ya da fikirlerimin altında gizli bir arzuydu.Bu benim okulum diyorum her seferinde.3.5 yılımı harcadığım Zeytinburnu köşelerinde bulunmuş bir arzu çırpıntısına uzanan bir dönemcik sürecek serüvenim. Bu benim sınıfım diyebiliyorum.Nedense her bir sınıf arkadaşımda kendimden bir parça buldum,karakterim bölünmüş önüme serilmiş gibi.Eski sınıfımdan buruk ayrılmışlıktan belki de,bir iki kişi hariç özlediğim yok. Boş gözlere sahip,arkadaş maskesi takmış insanlar onlar;
bu yüzden buldum belkide okulumu,sınıfımı...''Olsun iyi günler geçirdim''diyemiyorum ilk defa da olsa bu beni üzüyor.Güzel değilmiş demekki...Ama Tuzla'ya okuluma kavuştum
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder