Yine bugün bir dertleşme isteğim var...Bu kez öyle 'derdim' yok ama konuşmak istiyorum...Daha doğrusu yazmak...İnsan yazınca sanki defter yahut yazdığı her ne ise onunla sohbet ediyormuş hissine kapılıyor ister istemez.Ben bu yüzden seviyorum yazmayı...Kimin okuduğu mühim değil okunmasa da yazmak önemli....
Bir kelimenin bir cümleyi nasıl değiştirdiğini, anlamların nasıl harikalara yol açtığını söylemeye, açıklamaya gerek yok.
Ne üzerine yazmam gerektiğine dair bir fikrim yok şu anda.Bu yazıyı yazmış olmak için döküyorum satırlara...Boş yere yazmıyorum içimden geçen her sözcük yalnız olmadığımı hissettiriyor.Benim kişisel, psikolojik dertlerimi çekecek bir insan yok.Zaten insanlar menfaatleri doğrultusunda görüşmüyorlar mı?Fayda sağlamadığı sürece kim birine yardım elini uzatır?
En basiti ve bu söylediğime karşılık söylenebilecek örnek;Fakirlere yardım etmek...Karşılığında sevap kapısı aralanmıyor mu?Dostlar arasındaki ilişki de tek taraflı olsaydı biterdi.Çünkü insan sevildiği sürece sever...
Bu yüzden yazılarla dertleşiyorum ben.Sorunumu anlatmaya kalksam 'entelleşme' belirtisi olarak görülebilir.Çünkü sorunum sorun değil ki.'Sohbet özlemi'...Yani boş kuruntular...İşim gücüm yok, başka derdim yok, boş şeylere kafa yoruyorum demek...Toplumdaki açılımı bu.Kimseyi boşuna strese sokup bana bu sözleri sıralamasını bekleyemem.Ben kendi dünyamda, çözerim Allah'ın izniyle...Sorunum paylaştıkça kafa karışıklığına neden oluyor:)
Paylaş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder