Şikayetim var hakim amca!!!
Her daim sessiz ve suskun olmak istiyorum...Bunun sebebi annemin beni sürekli eleştirmesi..Ben çok eleştirip kendi hatalarımı görmüyormuşum.Her okuduğumu onlara anlatmamdan sıkılıyorlar.Ama bilmedikleri bir şey var böyle yaparak beni kendilerinden uzaklaştırıp eski sürekli güler yüzümü düşünceli yüze çeviriyorlar...
Böyle zamanlar son taşındığımız evde daha sık olmaya başladı.Tam da dengemin sağlanmadığı dönem.İçin için sıkılıp patladım durdum ama yazıp rahatlayamadım.Derdimi açamadım...Okul bittikten sonra evdekilerle konuşma ihtiyacım vardı çünkü susmaya alışkın değildim...Hele internette konuştuğum arkadaşlarım da genelde kendi dertlerini anlatıp benim bir sorunum olup olmadığını bilmediklerinden kendimle sırdaş oldum ilk defa.Çünkü ben daima 'İyiyim işte.Hayat...Aynı...'yım...Her derdime gülüp geçerim öyle değil mi?
Benim sorunum olabilir mi?Büyük bir sorun değil belki ama olabilir elbet. İnsanım ben.Benim derdim ailemden kopma korkusu.Rabb'imden sonra bir tek onlar var çünkü.Tek istediğim beni anlamaları...Ama bunu ben söylemeden anlamaları...
Hayat!Ne olursa olsun seni yaşayacağım Allah'ın izniyle.İster yalnız bırak beni ister yor ya da yıldır, ben Rabb'imin yolunda oldukça bana dokunamazsın en acıtan yanınla.İnadına güleceğim.İnadına devam.Doğru bildiğimden vazgeçmeden...Bazen susacağım kendim için bazen de konuşacağım...
Daimi sessiz olmak değil nadiri sessizlik...
Paylaş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder