Sessiz şiirlerde çınlayan özlem ve hasret tanelerini toplayıp toprağa eksem..Çiçek olmaya yüz tutanları daha çok sulayıp büyütsem..Meyve verince toplayıp şiirlere renk katsam.Nasıl olur?Anlayan olur mu?Anlaşılmayan ben anlaşılabilir miyim?.Meyvelerimle çıkabilir miyim yokuşu,uçurumun yanına gelip aşabilir miyim boşluğu?Meyvelerim yerini doldurur mu?Boş kalan yerleri doldurmaya benim gücüm yok.Çiçeklerimi kendim mi meyve yaptım?Hayır!Ben susuzken şiirime su verdim.Ben solarken onu yeşerttim .Ben ağlarken o gülsün diye mürekkep tükettim.Sustum ben o konuştu.Dilimden dökülmeyen kalemimden düştü.Hayatımda ilk kez sustum.Hayatımda ilk kez bağlandım.Hayatım bana yardım etti.Verdiğimi alabildiğim kadarıyla mutluyum.Alamadıklarımı alacağıma dair bir umudum var.Çıktığım yokuşlarda her kaldırım başına bir meyve bırakıyorum ben ...İz bırakıyorum ama iz bulamıyorum.Denizler kumsaldaki izleri siler diye yaklaşmıyorum denize...
Paylaş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder