Camdan bakan bir kız..Hava ılık mı ılık...Esmer tenini okşayan ılık rüzgara sevinçle bakıyorken evin altına bir araba geliyor.Kıkırdıyor kız.Sevdiği çiçeklerin güzelliği gözüne çarpıyor.Evlerinin kapısı açılıyor.Kızın kardeşi çıkıyor evden.Arabaya binip gidiyor.Kız ardından el sallıyor.Mutlulukla içeriye girip su dolduruyor saksıları sulamak için.Hayat o kadar güzel ki onun için her şeye güzel bakarak mutlu oluyor.
Hazırlıksız yakalanıyor..Beklenmedik bir zil çalıyor.Camdan bakıyor kız.Polis...Hemen aşağıya iniyor.Tedirgin.Kötü haberi alınca dünyası yıkılıyor.Kötü haber.Kötü talih.'Ah vah' derken kız yataklara düşüyor...(Olay örgüsü o kadar önemli değil)
Dersiniz ki bu kadar mutlu kız nasıl böyle kahroluyor birden..Aldığı haberin ağırlığı değildi bu.Kızın her şeyi sevip mutlu olmasının yanında bütün kötülüklere kendini kapatması.Kötü haberi kaldırmaması.Onun güçsüzlüğüydü bu.Sadece hayata olumlu bakmak kişi için yeterli değil.Hayatta sadece mutluluklar yok.Sıkıntılarla da varız biz.Sorunlara umutlu bakmak önemli.Hiçbir şey toz pembe değil...
Paylaş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder