Sonsuz uçuruma adım atar gibi.Keskin virajlarda bekleyen bir yolcu.Ayakta.Yüzünde hüzün ifadesi.Elinde yitik bir bavul.Zaman yolcusu.Kayıp şehirde sessiz bir hayat.Önünden geçenleri görmeyen, çnünde yalnız hayaller duyan bir beden.Yavaş yavaş geliyor.Evet görebiliyor.Tam karşısında.Elini tutan rüzgarla birlikte gülümseyerek yürümeye başlıyor.Bavulu bırakıyor yere.Otobüs durağının direğinden uzaklaşıyor. Önünden geçen otobüs, korna sesiyle kulaklarını çınlatırken o karşısına çıkan bu yolculuk biletini bırakıp yürüyor.Sinirlenen bir şöfor sesi ardından hızla uzaklaşan son şans.Bu kadar basit.Maksat vazgeçebilmek.Gitmekten vazgeçmek.Uzaklaşmaktan bıkmak.Yürümeye devam ediyor.Kalabalık birden ona dönüyor.Her şeyin değişebileceği bir vakit.Her şeyi değiştirmek için bir adım.
Kalabalık ona doğru gelirken o hem korku hem de sevinç arasında sıkışmış duygularıyla gülümsüyordu.Evet bir sona gelmişti.Hem de yeni başlayan bir son.Bu son onun başlangıcıydı.Bu son bir yenilikti.Yenilenecek hayatlar için bir yenilik.Ümidini kesmeyen insanların haykırışlarıyla köy meydanına ilerledi.Evet şimdi yeni hayatlara tohum ekme vakti için ilk adımını atmıştı.Tohumun büyüdüğünü görebilmeyi umuyordu...
Paylaş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder