Benim o kadar büyük derdim yokmuş gibi görünüyor belki de.Benim derdim her genç kızınkinden farklı.Kimi benim düşündüğümü düşünmez.Ben sorunlarımı büyütmeden içime sindirerek benim sorunlarımı,bana özel hayatımda benim ailemle yaşayadururken hayata karşı görevlerimi yerine getirmeye uğraşıyorum.Bu yüzden bütün engeller savaş alanı.Benim özel fikirlerimle...Her şeye gülücük atarak.Ayrılık acısı ne demek?Her kız bundan yakınıyor!Acı...O kadar basit değildir.Hele ki sevginin kukla;aşkların orta oyunu olduğu şu durumda acı ağır mı?Hepsi gerçek olsa kim kaldırabilirdi bu kızlardan?'Ah ah' çekip bütün omuzları ağlama duvarına çeviren canım nesildaşlarım var maalesef.
Oradan başka bir konuya atlıyorum.Nedenini bilmiyorum ama yazılıdan kötü aldığımda bile çok üzülmüyorum.Çünkü çalışmamışımdır büyük ihtimalle.Eğer çalışmamışsam da ben bir yanlışlık yapmışımdır.E suç hocadaysa da çenem durmaz artık.Her dersim 'beş' olsun diye bir takıntım yok ama olsa güzel olurdu.'Dört'neye yetmiyor?Yazılılara girerken ağlayıp zırlayan stresten eli ayağına dolaşan.Gerçekten çok şaşırtıcı öyle değil mi?
Tamam peki kızlar duygusal olmalı,kabul ediyorum, ben eskiden her şeye üzülür ağlardım(ama yaşım küçüktü)şimdi ise gerektiği yerde o da fazla değil.Duygusallık eşittir ağlamak değildir.Ama kalbi yumuşatır;aslında bakıldığında iyidir ama aklı devre dışı bırakarak akıl dini İslam'a aykırılaşıyor gülümsemek varken..
Tırnağı kırılınca depresyona giren bir nesile HAYIR!Her konuda birbirine danışan sorunları çözmek için uğraşan zorluklara direnen bir nesile EVET!
Paylaş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder