Bu huzurlu ortama yaklaşık üç yüz yıllık gözcülük yapmaktayım.Nicelerini gördüm.Kimler geldi geçti önümden.Kimleri yalvarırken izledim..Mırıltılar çok olurdu;sessizce dua edenler,ya da bir kenarda Kur'an-ı Kerim'ini açmış usulca kendinden geçenler...Ben sadece izliyordum bir köşede sinsice.Kubbealtı çakal sohbetler de olurdu.Hiç sevmezdim ben onları.Yakıştırmazdım bu ortama.Bir başka derdim ayakkabılar;kimi girerken halıyı kirletiyor farkında değil,bir ben görüyorum herhalde..Hep beraber huzura yolculuktayken bile dünyayla alakasını kesmemiş olanlar...
Ben isterdim uçan halıda akla hayale sığmayan güzellikleri keşfe çıkabilmeyi.Alnımı o nurdan levhaya dayarken her şeyi unutmayı.Ben de isterdim her bir harfte kaybolmayı.Her seccadede ayrı ayrı yolculuk yapmayı...Değeri bilinmeyen şu kubbeye bakıp başım dönene kadar gözümü ayırmamayı.Ben de insan olsam buradan hiç çıkmazdım şimdi olduğu gibi.Bir üç yüz yıl daha bıraksalar kalırdım.Yeter ki ben de dalabileyim o hasret kervanının sonsuz mutluluğuna...Benim eteklerimin altında sırtını duvara verip saatlerce elinde tespih dilinde zikir-i ala.Tahayyülümde bunlar geçerken özlemle sıralanıyor 'o ben olsam...'
Peki ben bunları arzularken yapabilecek olan insan nerede?Benim imrenerek baktığım hayata sırtını dönmüş kaçan yoksa o mu?Sözümona Mü'minler günde kaç kere gelir gözlerimin önüne serilir.Her gün bağrıma bastığım imamı kaç kere dinler?Benim gözümden görselerdi giderler miydi?
Bazılarının gözünde görüyorum mutluluğu,memnunluğu, doymamış ama günlük ihtiyacını karşılamış gibi bakan gözleri.Neden burada olduğunu bilenler onlar.Belki de hiç gitmek istemiyorlar...Ben onlara dua etmekteyim.Kıymet bilenler hala var..Ben onlara teşekkür etmekteyim.Rabb'im'e hep dua ederim onlara merhamet etmesi için...
Yine hutbe vakti geldi.İmama bütün sevgi ve güvenimi verme vakti...
Paylaş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder